Sizce Şeytan neye benziyor ?

Bizim şeytanımız bence Amariga.

Dünyanın bütün göz boyayan zevkleri onda. Para, kadın, kumar, arabalar, ayfonlar, motorlar, filmler, artisler, şehvet, sinema, müzik.. Her türlü günahın en janjanlısı onda. Ama vermiyor. Verse de ya çok pahalıya satıyor ya da kullanıp eskittiklerini para karşılığı yine satıyor. Evimizin evladımızın nafakasını götürüp elimizle teslim ediyoruz bir küçücük oyuncağına. Sırf ona benzeyebilmek, onun gibi görünebilmek uğruna. Sadece taklit edebiliyoruz onu, o buna müsade ettiği kadar. Bayraklarını tişört yapıp göğsünde taşıyor çocuklarımız ama onun gözünde hala ortadoğulu bir garibiz. İstediği her şeyi yaptırıyor bize. Kul kurban oluyoruz en küçük cilvesine. Dinimizi, imanımızı, din kardeşlerimizi, soydaşlarımızı satıyoruz tek bir sözüne, ama koklatmıyor bal yanağından bir türlü. Azıcık bi devlet yetkililerimizin sırtını sıvazlasa tüm vatandaşlar mest oluyoruz "bakın amariga bizi nasıl da ciddiye almaya başladı" diye. Halbuki daha bir soframıza oturup bir demli çayımızı içmişliği, bir tarhana çorbamıza kaşık sallamışlığı da yok ha! O kadarını yapsa ne hale geliriz aşkımızdan kim bilir. Her şeyimizle ona benzemeye çalıştık, kılıktan çıktık, kimliğimizi unuttuk. Ama yine de o bir buseyi reva görmedi bu hayranlığımıza. Halbuki nelerden vazgeçtik, neleri harcamadık uğrunda. Bütün coğrafyamızın hakimiydik şimdi eyalet olarak bile kabul etmiyor bizi. En küçük bir itirazımızda küsüveriyor ve kesiveriyor heryerimize sokuşturduğumuz yeşil dolarlarını, kurutuyor elimizdeki tatlı oyuncaklarının membaını. Hiç itiraz istemiyor. Ne isterse verelim ne dilerse koşulsuz yapalım istiyor. Ama bunca yıl oldu ondan alabildiğimiz en kutsal söz tüm düşmanlarımızı eliyle beslediği halde yalancıktan bir “stratejik müttefik” tatavasından ibaret. Yüzbinlerce müslümanı öldürdü, milyonlarcasını yetim etti. Ama o İslam beldelerini bombalarken bile Ramazan sofralarımzın baş tacı ettik bir kara kolasını. Tenezzül etmedik hiç bir şeyinin yerlisine. Hiç bir şerbetimiz, sağlık dolu buz gibi ayranımız bile dadını vermedi aşkımızın bir yudum kolasının. Biz, bir tatlı gülüşüne hasretiz oysaki. Bir baldırı çıplak artisi ülkemize gelse kırmızı halılarla karşılayıp saygıda kusur etmiyoruz ama o hala bizi arkadaşça seviyor. Görmüyor aşkımızı. Böyle bir ömür sadıkane yar olup dost müttefik hayalleriyle aşkımızın peşinde ölüp gideceğiz. Hiç bir aşığını mutlu etiği de görülmemiş ama aşk işte.. Gönül söz dinlemiyor. Kurtulamıyoruz.

Belki de nefsinin elinde oyuncak olmuş her fert gibi milletlerde nefislerinin ve arzularının kölesidir ve her köleye bir efendi (şeytan) yaratılmıştır, vazgeçemediği ve onsuz asla yapamayacağına inandığı.

Belki de imtihanımız budur ve huzuru mahşerde Allah'a onu işaret edip biz etmedik ne etiyse o etti dediğimizde o ben kimseyi kendime çağırmadım. Hepsi kendi geldi, ışıltıma kandılar, dolarlarıma, parlak ve janjanlı görünüşüme tav oldular ve ben ne ettiysem onların desteğiyle ettim diyecek Allah'a.

Belki de bu aşk bizi öldürmüyor, öleceğimiz güne kadar süründürüyor.

Sizce Şeytan neye benziyor ?

YORUM EKLE